Apokaliptyka w pismach gnostyckich. Wstęp Wincenty Myszor, Przemysław Piwowarczyk, Przekład i komentarz Wincenty Myszor, Agata Sowińska, Indeks Wojciech Kamczyk; Redakcja Agata Sowińska, Katowice 2017.   

Przekazywany do rąk czytelników 19 tom serii „Studia Antiquitatis Christianae. Series Nova” nosi tytuł: Apokaliptyka w pismach gnostyckich. Jest to antologia tekstów apokaliptycznych wyłuskanych z korpusu pism z Nag Hammadi. Przekłady w niej zawarte, opatrzone wstępem i komentarzem, są głównie autorstwa ks. prof.  Wincentego Myszora (opublikowane wcześniej w innych pozycjach wydawniczych), wyjątkiem są: fragment z kodeksu Tchacos, wstęp do Apokalipsy Adama oraz wstęp, przekład i komentarz do Apokalipsy Hermesa Trismegistosa. Współautorami antologii są osoby naukowo i zawodowo związane z dwoma wydziałami Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach: z Wydziałem Teologicznym – ks. dr Wojciech Kamczyk oraz Wydziałem Filologicznym – dr Przemysław Piwowarczyk (Katedra Filologii Klasycznej) i dr Agata Sowińska (Katedra Filologii Klasycznej). Niniejszy tom jest pierwszym wydanym pod auspicjami nowo powstałego Centrum Studiów nad Gnostycyzmem i Doktrynami Pokrewnymi, powołanego po śmierci ks. prof. Wincentego Myszora w celu kontynuacji oraz rozpowszechniania Jego badań. Wydawcą tomu jest Fundacja Centrum Badań nad Historią Kościoła im. ks. prof. Wincentego Myszora.

do nabycia w Księgarni

Nieznane karty z życia biskupa Józefa Gawliny w świetle dokumentów, red. nauk. Jerzy Myszor, przy współudziale Damiana Bednarskiego, Katowice 2015, ss. 240, Wydawnictwo Emmanuel.
 
21 września 2014 roku minęła pięćdziesiąta rocznica śmierci syna Ziemi Śląskiej – arcybiskupa polowego Wojska Polskiego, opiekuna polskiej emigracji – Józefa Feliksa Gawliny. W śląskie upamiętnienie wspomnienia postaci arcybiskupa włączyła się z racji rocznicy również Katedra Teologii Patrystycznej i Historii Kościoła Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego, w której 6 listopada 2014r. przygotowano panel dyskusyjny: „Biskup Polowy Wojska Polskiego abp Józef Gawlina w 50. rocznicę śmierci”. Panel odbył się w Katowicach, przy ul. Wita Stwosza 11, w sali „Gościa Niedzielnego”. Dyskusję poprzedziło otwarcie wystawy poświęconej abp. Gawlinie, mieszczącej się na parterze budynku Wydziału Teologicznego. Przybyłych gości przywitał ksiądz doktor habilitowany Antoni Bartoszek, dziekan Wydziału Teologicznego UŚ, a historię wystawy przybliżył ksiądz prałat Stefan Wylężek, rektor Polskiej Misji Katolickiej w Anglii i Walii (Londyn). Ekspozycja prezentowała w formie plansz m.in. dotąd niepublikowane zdjęcia i dokumenty dotyczące działalności biskupa polowego na frontach II wojny światowej. Wystawa została przygotowana w Instytucie Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie oraz w Polskiej Misji Katolickiej w Anglii i Walii. Publikacja zawiera artykuły, w których znalazło się poszerzone omówienie problemów poruszanych w czasie panelu katowickiego. Dołączono szereg cennych dokumentów z archiwów Londynu, Bonn, Rzymu, Paryża, Warszawy i Katowic.
do nabycia w Księgarni 

Jerzy Myszor, Pielgrzymki śląskie do Ziemi Świętej w latach 1840-1914. Studia i materiały, Katowice 2017, ss. 368. Księgarnia św. Jacka, [1]
 
Wydarzenia wielkanocne na Kalwarii po upadku krucjat poznawano i przeżywano wyłącznie z kart Pisma świętego, z kazań, rozmyślań, obrazów, rzeźb, nabożeństw pasyjnych odprawianych głównie na kalwariach budowanych w krajobrazie przypominającym ten oryginalny, wzorcowy, czyli jerozolimski. Miejsca wydarzeń wielkanocnych widziane w wyobraźni wkrótce można było skonfrontować na miejscu z pamiątkami, jakie faktycznie pozostały z czasów Jezusa. Cezurą w ruchu pielgrzymkowym w XIX wieku było wspomniane wyżej otwarcie imperium osmańskiego na pątników oraz uruchomienie nowoczesnych środków komunikacji zbiorowej – kolei żelaznej do portów w Marsylii i Triestu, z którego ruszały statki do Jafy, bramy do Ziemi Świętej. [...]. Z Ziemi Świętej przywożono wspomnienia, którymi dzielono się na organizowanych specjalnie spotkaniach całej społeczności parafialnej i pamiątkami w postaci różańców, krzyży, obrazków i zasuszonych kwiatów i gałązek oliwnych. Niektórzy przywozili nawet grudki ziemi, która uświęcona stopami Chrystusa stawała się relikwią. Przywozili ze sobą umiłowanie Męki Pańskiej, która owocowała w parafiach przede wszystkim bujnym rozwojem nabożeństwa drogi krzyżowej. Wprawdzie stacje drogi krzyżowej w kościołach śląskich pojawiają już w drugiej połowie XVIII wieku, to jednak powszechnie nabożeństwo to weszło już na dobre do kościołów w ostatnich dekadach XIX wieku. 

Błogosławiony Emil Szramek - Męczennik. Jerzy Myszor (ed.), Katowice 2013. Wydawnictwo Emmanuel [1] , ss. 214. (edycja dokumentów). ISBN 978-83-63757-29-8 

Publikacja dokumentów, wspomnień, listów obozowych związanych z męczeństwem ks. Emila Szramka – wyniesionego na ołtarze w 1999 roku otwiera serię "Źródła  do dziejów Kościoła katolickiego na Górnym Śląsku". Historyk znajdzie w tej publikacji krytyczne wydanie licznych dokumentów z ostatniego etapu życia proboszcza kościoła mariackiego. Do najważniejszych dokumentów należą listy obozowe, krytycznie wydane, opatrzone komentarzem i wyjaśniające okoliczności napisania listu oraz identyfikujące najbliższe osoby Szramka. Poza tym, otrzymaliśmy wybór wspomnień, relacji, drobnych zapisków, ludzi, którzy byli blisko Szramka zarówno w Katowicach, ale i potem – na ostatniej drodze życia – w obozie w Dachau. Lektura dokumentów pozwala na zbudowanie obrazu kapłana, Polaka, męczennika, niezłomnego świadka wiary umęczonego, ale i zmartwychwstałego Chrystusa. „Teraz rozumiemy [o] wiele więcej niż przedtem, zanim tu przybyliśmy, rozumiemy, że święty Poeta trafnie głosił: »Nie zazdrość złoczyńcom i nie bądź oburzony na tych, którzy czynią przemoc!«. Tego, co naprawdę jest nasze, nikt nie może nam odebrać. Złodziej okrada tylko samego siebie, a nas obdarza wolnością duchową. Głos naszej duszy mówi nam, że my, prześladowani, nie przegraliśmy, lecz zwyciężyliśmy. Nie dopiero w blasku tamtego świata, lecz już teraz zapewnia nas o tym głos wewnętrzny i nasza dusza" (Ks. Emil Szramek, fragment kazania wygłoszonego w Dachau).

Jerzy Myszor, Pobożny Ślązak idzie na wojnę z Francuzami 1870-1871, Katowice 2014, Wydawnictwo: Infort Editions, ISBN 978-83-64023-37-8, ss. 380. 
Notka o książce: Wojnę francusko-pruską analizowali i opisywali w swoich pamiętnikach politycy, żołnierze najwyższej i niższej rangi, lekarze wojskowi, niemieccy jak Daffner, literaci, korespondenci najważniejszych gazet Europy i świata. Niektórzy z nich, jak marszałek Moltke (starszy), byli głównymi aktorami dramatu. Inni, wśród nich kapelani wojskowi i pielęgniarze, znajdowali się pośród żołnierzy, ale nie brali udziału w bezpośredniej walce. Cywile, którzy szli wraz z armią, śledzili z bliska teatr wojny, jak Hans Wachenhusen, bystry obserwator i skrupulatny kronikarz. Nas jednak interesują świadectwa zwykłych ludzi, którzy zwykle milczą na kartach historii – będą to listy frontowe żołnierzy, na ogół szeregowców i podoficerów z Górnego Śląska. Przeżyli w pamięci, bo korespondencje żołnierzy z frontu publikowała ówczesna prasa. Podpisywane na ogół z imienia i nazwiska, kierowane były do rodzin, przyjaciół, niektóre wprost do redakcji gazety, którą czytał i abonował autor listu. Okazali się na tyle nieważni dla historii, że – nawet kiedy znamy ich nazwiska i parafie z których pochodzili – poza miejscem, datą urodzenia nic o nich nie wiemy. Można się tylko domyślać, że – jeśli przeżyli – to wrócili do domu, jak opisuje Karol Miarka we współczesnej powieści „Odpuść nam”. Zapewne wielu skorzystało z ożywienia spowodowanego przez wojnę i osiedliło się w jednym z krajów niemieckich, jak Westfalia, do której przyciągało polską emigrację Zagłębie Ruhry. Tam znaleźli pracę, wielu z nich było przecież górnikami i hutnikami. Nie piszemy więc historii wojny francusko-pruskiej, nie zajmujemy się także aspektami militarnymi udziału Ślązaków w tej wojnie. Przede wszystkim chodzi nam o Górnoślązaków, czyli mieszkańców Górnego Śląska, którzy wzięli udział w tej wojnie... (ze Wstępu) 
do nabycia: Księgarnia